Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą oraz palną. To zwykle używane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. W większości wypadków wymaga bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejf gabinetowy bądź sejfy meblowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli istotną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z rozkoszą wykorzystywano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w szafki do szatni. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda lub pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.