Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To na ogół wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć standardowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj wymaga bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega regały metalowe lub też sejfy domowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie użytkowano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w sejf biurowy. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.