Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To zwykle użytkowane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć tradycyjny miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Z reguły potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafy ognioodporne bądź sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu ochoczo korzystano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafa kartotekowa. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.