Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To zazwyczaj wykorzystywane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zazwyczaj żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafki metalowe bądź też sejfy domowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli poważną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością użytkowano z broni siecznej, czyli mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafa kartotekowa. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego lub kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.